Ίεροί λόγοι - Aristides, Publius Aelius, 117/129-189 (Σμίλη, 2012)
Οπισθόφυλλο: Εραστής του λόγου, τον οποίο θεωρούσε ύψιστο αγαθό στη ζωή του ανθρώπου, ο Αίλιος Αριστείδης (117-185 μ.Χ. περίπου) έζησε την εποχή του Αδριανού, γνώριζε τον Μάρκο Αυρήλιο και ήταν ισάξιος του Ισοκράτη και του Δημοσθένη στα μάτια των συγχρόνων και των μεταγενεστέρων του. Η φήμη του βοήθησε να διασωθούν πενήντα τρεις λόγοι από το σύνολο του έργου του. Υπήρξε από τους επιφανέστερους εκπροσώπους, πλάι στον Ηρώδη τον Αττικό και τον Πολέμωνα, της Δεύτερης Σοφιστικής. Είναι σίγουρα ο πιο γοητευτικός, ο πιο ιδιόρρυθμος ρήτορας, συγγραφέας και ποιητής που, στην αυγή των μεταχριστιανικών αιώνων, την εποχή των απαρχών του μυθιστορήματος και της ιστοριογραφίας, πλούτισε την ελληνική γραμματεία με ένα νέο λογοτεχνικό είδος: την αυτοβιογραφία, σε μια πρώιμη μορφή της. Στους Ιερούς Λόγους, οι οποίοι παρουσιάζονται εδώ σε πρώτη απόδοση στη νέα ελληνική, παρακολουθούμε την παράλληλη, βιωμένη, ιστορία ενός βιολογικού σώματος, ασθενούς και νοσούντος, και της φαντασιακής, ονειρικής αναπαράστασής του.